Codziennie spoglądam w lustro o poranku..
Najpierw widzę tam rozczochraną mnie, rozespaną jeszcze, ze skórą twarzy lekko opuchniętą, przez co linie, które wiek bezlitośnie wyrysowuje na niej, nie są aż tak widoczne, niestety, z upływem dwóch, może trzech kwadransów, wszystko "wraca do normy".
Kolejne zerknięcie zwykle kończy się okrzykiem "łomatko!! tu straszy!!"
Więc walczę.
Kremy na dzień, kremy na noc, oleje, masaże, maseczki, płaty, sera, a na większe wyjścia, zanim namaluję sobie twarz - delikatne napinacze...
Coraz częściej też zerkam w lustro i pocieszam się:
